WhatsApp ons!
Voeg 31683357827 toe aan uw contactlijst om ons te whatsappen.

Pip

Het is 26 februari, rond de klok van 1 uur. We hebben geluk, er is een tafeltje vrij met ruimte voor de honden. Het is druk in strandpavilljoen Paal 17. Wat wil je, krokusvakantie, lunchtijd en schitterend weer. Heerlijk om buiten te zitten maar net te koud om buiten te eten. Dat vinden meer mensen en dus is het tjokvol. Water voor de honden is snel gehaald, iets lekkers voor ze zit in mijn jaszak. Coda en Jiska kruipen naast de tafel en wij buigen ons over de kaart. De cappuccino’s zijn snel besteld, nu nog bedenken wat we vandaag eens zullen eten. Ineens staat ze naast me. Hoi, ik ben Pip. Mag ik je honden aaien? Tuurlijk” zeg ik, “dat vinden ze prima”. Ik kijk het grietje aan. Zo weggelopen uit een Annie M.G. Schmidt boek. Een jaar of zeven schat ik, stoere gympen, een trendy tricot broek met het kruis op de knieën, een legergroene blazer en een stoere sjaal. Lekker warrig haar, prachtige bruine ogen en een melkgebitbekkie met een groot gat midvoor. Had ik dus goed ingeschat. Een typisch zevenjarigen gebit. Vol overgave aait ze Coda en Jiska. Ik zie dat haar nageltjes blauw gelakt zijn. “Ik wil ook graag een hond”, vertrouwt ze me toe, “maar het mag niet, omdat ik allergisch ben”. “Tja”, zeg ik troostend, “dan kan het ook niet hè? Zou je de hele dag moeten niezen”. Ze haalt haar schouders op. “Maar ik wil het toch!”, zegt ze vastberaden. Ik grinnik erom. “Hoe oud zijn jouw honden dan?”, wil Pip weten. Ik vertel dat Coda negen is en Jiska zes. En dat Coda de papa van Jiska is. Ze denkt diep na en er komt een rimpel boven haar neusje. “Waarom is de mama niet mee dan?”, vraagt ze. Tja, wat zal ik daar op zeggen? “De mama woont ergens anders”, probeer ik uit te leggen. “Ziéélig”, zegt Pip stellig, “helemaal niet leuk hoor als je mama ergens anders woont!”. Ik vermoed dat hier een heel verhaal achter zit en besluit er niet op door te vragen. Pips ogen hebben iets treurigs gekregen. Ander onderwerp. “Hoe oud ben jíj dan?”, vraag ik, terwijl ik van mijn pannenkoek begin te eten. “Ik word acht”, zegt Pip trots. Kijk, zat ik er niet zover naast…. “En weet je”, fluistert ze samenzweerderig, “ik ben aan het sparen voor een hondje. Want een hondje kost best veel hè?” “Hoe duur kost jouw hond?”, wil ze weten. Ze klemt haar ene voet onder de andere alsof ze moet plassen. “Nou”, zeg ik, “die kost best veel centjes. Dan moet je nog wel even doorsparen!”. “Ik heb al 52 Euro hoor”, zegt Pip trots. Ik knik bewonderend. “En dertig cent”, komt er parmantig achteraan. “Dan gaat het vast lukken”, zeg ik bemoedigend. “Duurt het nog lang dan voor je acht jaar wordt?” “Nog zoveel maandjes”, zegt Pip, en ze laat alle vingers van haar hand zien. “In augustus word ik acht”. Ik lach en moet even iets wegslikken. “Augustus, mooi”, zeg ik zachtjes tegen haar. Ik vraag niet welke dag in augustus. Ik denk dat ik dat al weet…. “Dáág!” “Dag Pip!” Weg is ze. Als een windvlaag streelde ze langs mijn wangen. Om daar de rest van de dag een glimlach achter te laten.

Meldt dit verhaal
Texelfan? Schrijf u nu in voor de nieuwsbrief en ontvang als eerste de nieuwtjes en aanbiedingen van VVV Texel

Onze gasten beoordelen de accommodaties van VVV Texel 8,2 (uit 35926 beoordelingen)